“ Aaah, ze is echt het zusje van…”, is een veelgehoorde uitspraak op het schoolplein tegenwoordig. Het gaat dan om moi. En die drie schavuiten van broers natuurlijk. De een vindt dat ik op mijn oudste broer lijk; de ander weer is van mening dat ik iets weg heb van mijn middelste broer. Iets met dezelfde ondeugende oogjes ofzo. Oma Teun vindt mij net een kleine Jan; een goede vriendin ziet echt mijn moeder in mij. De meningen zijn dus sterk verdeeld.
Toegegeven, mijn gelaatstrekken zijn hetzelfde als die van Pim. Mijn haarkleur en oogkleur komen echter het meest overeen met die van Guus. Een interessante mix ben ik dus wel geworden. Ik snap dat mensen in verwarring zijn. Voor de rest is er weinig reden tot vergelijking met mijn broers. Ik ben namelijk een dame en gedraag mij daar ook naar. Mijn broers daarentegen zijn net een stel wilde apen.
Het begint al ’s ochtends vroeg. Mijn broers zijn al sinds half 6 luidruchtig actief. Mijn schoonheidsslaapje duurt echter tot half 8. Dan kreun ik een beetje, stop me duim nog eens in de mond en sluit mijn ogen. Het is dat ik me nog niet omdraaien kan, anders zou ik dat zekers wel doen. Om 8 uur maakt me moeder mij wakker. Ik rek en strek nog een beetje voordat ze me uit bed haalt, wast en aankleedt. Met een grote glimlach onderga ik het ritueel.
In de woonkamer zet mijn moeder me in de wipper. Dan maakt ze mijn ochtendfles klaar. Als een roedel wilde honden vallen mijn broers over mij heen. Ze trekken aan mijn armpjes en kussen mijn hoofd wel honderd keer. Bas, mijn grootste plaaggeest, gaat zelfs bovenop mij zitten. Ik weet dat ze al uren met smart op mij zitten te wachten dus slik ik mijn woede weg en lach hen vriendelijk toe. Ik hoop maar dat mijn moeder opschiet met die fles.
Drie broers brengen dus veel lawaai en lichamelijk ongemak met zich mee. Toch ben ik ook erg trots en blij dat ik het zusje van ben. Geen kind op de wereld waar zoveel van gehouden wordt als ik. De hele dag neem ik gelaten de knuffeltjes en kusjes in ontvangst en hoor ik wat voor mooi popje ik wel niet ben. Ik weet zeker dat als ik later groot ben, niemand het in zijn bol moet halen mij pijn te doen. Want dan stuur ik die drie schavuiten op ze af!