De jongens in ons huis zijn zwaar in de meerderheid. Mijn moeder had het voorheen niet makkelijk met dat hoge testerongehalte. Gelukkig heeft ze nu mij gekregen ter verstrerking. Ik ben een echt meisje, een dame in de dop. Hoe klein ik ook ben, het is al vrij duidelijk dat ik een ijdeltuit ben. Overdag speel ik graag met mijn haar. Tijdens de fles masseer ik mijn gezichtsspieren. Het liefste sta ik met mijn moeder voor de spiegel. Dan lach en wuif ik vriendelijk naar die mooie dame.
Mijn moeder weet helaas niet zo goed hoe ze mij als een dame moet behandelen. ” Een haarband,” oppert een collega-moeder op het schoolplein. Mijn moeder wil niets weten van zo’n mal ding op mijn hoofd. Een clipje dan? ” Zoveel haar heeft Noor niet” , constateert ze. De volgende ochtend doet ze een poging. Ik zit in een jurkje met ruches en pailletjes tussen de rails van mijn broers. Mijn moeder moet hier echt even aan wennen. Ik ben echter dolgelukkig met mijn kekke outfit.
Een paar uur later staan we samen voor de spiegel. Ik bewonder mijn meer dan perfecte verschijning. Mijn moeder haar aandacht gaat uit naar een grote plek achter mijn rechteroor. Bas heeft een dergelijke ook achter zijn linkeroor zitten. Het kan dom toeval zijn of een patroon, een voorbode van een kinderziekte, bedenkt ze. Voor het slapengaan staan we weer voor de spiegel. Ik schrik me een hoedje; die mooie dame is verdwenen; op dezelfde plek zie ik een heuse stippelbeer.
Nu heeft zich dus een klein drama voltrokken in mijn jonge leventje. Ik zie eruit als een melaatste, grapt mijn vader. Guus maakt het nog erger. ” Noor”, roept hij de volgende ochtend, “wat zie jij er vrolijk uit met die rode stippen.” Het gaat vandaag niet meer goedkomen. Bas heeft minder moeite met zijn vlekken. Voor hem gaat het leven gewoon door. Ik mag echter niet in de zon en onder de douche. Dat levert alleen maar littekens op, weet mijn moeder. De rillingen lopen me al over de rug.
Helaas is mijn uiterlijk niet het enige dat onder de waterpokken lijdt. MIjn lichaamstemparatuur neemt astronomische waarden aan. Dagenlang heb ik bijna 40 graden koorts. Zelfs de paracetamols brengen daar geen verandering in. Ik slaap slecht en mijn ouders dus ook. Na een paar dagen daalt het kwik gelukkig weer. Ook verdwijnen de rode vlekken uit mijn gezicht op hoog tempo. Ik zie gelukkig weer als mezelf uit. In de spiegel lach en wuif ik die mooie dame van welweer toe.