Alle voorspellingen die vorig jaar bij mijn geboorte gemaakt zijn, blijken te kloppen; ik ben een pittige meid. Deels ligt dat (waarschijnlijk) aan mijn karakter, deels heeft het te maken met mijn positie in ons gezin. Het is nogal een opgave om het zusje van te zijn. Tot voor kort verduurde ik de onzinnigheden van mijn broers, tegenwoordig laat ik niet meer met mij sollen. Ik beschik over een uitgebreid arsenaal aan middelen om wraak uit te oefenen of hen het leven zuur te maken.
Neem nu mijn oudste broer Pim. Hij is heel lief en zorgzaam voor mij. Ik hoef maar te kraaien en hij staat naast mij. Dan biedt hij mij een popje aan om mee te spelen of een bal om mee te gooien. Voordat hij met duplo een gebouw gaat maken, schuift hij mij bij het oude. Dat mag ik dan slopen. Alles goed en wel. De zaken veranderen echter als hij een kusje wil in ruil voor zijn goedheid. Hij tuit zijn lippen richting de mijne. In plaats van een kus krijgt hij een slag in zijn gezicht.
Guus is een ongeleid projectiel, zegt mijn moeder altijd. Voeg daar maar onruststoker en branieschopper toe voor de volledigheid. ’s Ochtends ligt hij luidkeels liedjes te zingen. Daar heb ik, als buurvrouw, last van. Ook overdag produceert hij vaak geluid met een groot aantal decibel. Dan komt hij voor mijn neus staan dansen en tettert vieze woorden en stomme deuntjes in mijn gezicht. Dat vind ik onbehoorlijk en laat dit ook merken; met brute kracht duw ik hem aan de kant.
Mijn jongste broer is de ergste van het stel. Dat komt ook omdat ik het grootste gedeelte van de dag -noodgedwongen- met Bas doorbreng. De peuterspeelzaal heeft tegenwoordig een wachttijd van ongeveer een kalenderjaar. Ik ben hem dus voorlopig nog niet kwijt. Hij pakt mijn speelgoed af en komt bij mijn moeder zitten als ze net met mij bezig is. Ik probeer hem dan weg te duwen. Bas laat zich echter niet zo makkelijk afschrikken. Ik trek aan zijn haren. Dan kiest hij het hazepad.
Neen, niemand is tegenwoordig meer veilig in mijn bijzijn. Vandaag heb ik zelfs mijn pijlen op mijn moeder gericht. We zitten samen op de grond en spelen met de poppen en de auto’s. Plots valt plaaggeestje Bas mijn moeder om de hals. Ik probeer hem weg te duwen. Mijn moeder vaart een andere koers; ze knuffelt mijn broertje en geeft hem een kus op zijn bol. Dat zint me niet. Hoe kan ze nou die vlegel ongestraft ons onderonsje laten verstoren? Dus krijgt ze ook van mij een mep!