Het mag wel gezegd worden; ik ben een echt meisje. In de ochtend poets ik mijn tandjes en kam ik mijn haren. Speldjes vind ik regelrechte ondingen. Mijn moeder gebruikt ze om de lange lokken uit mijn ogen te houden. Nog geen minuut later liggen ze op de grond. Ik hou daarentegen wel van jurkjes dragen. In de kast heb ik veel prachtexemplaren hangen. Na het ontbijt pak ik mijn poppenwagen en leg mijn Mauw erin. Mijn schoudertas hang ik aan één van de handvaten. Dan loop ik parmantig de deur uit.
Buiten kom ik de mand met laarzen tegen. Ik haal ze een voor een eruit en bekijk ze aandachtig. Dan zoeft Bas rakelings langs me heen. Hij is poedelnaakt. Ik loop naar binnen en meld me bij mijn moeder. Het mooie jurkje hoef ik ineens niet meer zo nodig aan. In Eva-kostuum wandel ik weer de tuin in. Ik pas een paar sandalen die ik onderweg aantref. De mand met laarzen blijft toch lonken. Ik kies een paar uit en trek ze aan. Zonder kleren maar wel met laarzen aan waggel ik verder.
Later op de dag staat opa met vriendin G. voor de deur. Ze komen mijn twee jongste broers ophalen voor een logeerpartij. Ik snuffel in de grote schoudertas van G. Ze is blij met mijn belangstelling. Vol trots presenteert ze haar toilettas. Daar zitten mooie spullen in. Zo bezit ze een lip gloss waarin een lampje is verwerkt. Toch trekken haar pumps voornamelijk mijn aandacht. Donkerblauw van kleur zijn ze. Bovenop elk exemplaar prijkt een bloem. Ik trek ze van haar voeten om ze zelf aan te proberen.
Voor een keertje mag ik met mijn oudste broer mee naar de zwemles. Van een afstandje kijk ik naar zijn kunsten. Dan ontdek ik opeens een paar roze slippers die werkloos langs de kant staan. Ik steek mijn voetjes erin. Gewoon om te voelen hoe ze aan mijn voeten voelen. In de kleedkamer haal ik na afloop een aantal schoenen onder de banken vandaan. Ik pas een paar pumps en een setje teenslippers waarop prinsessen E. & A. zijn afgebeeld. Gedachteloos slof ik zo achter mijn broer aan naar buiten.
Mijn passie voor schoenen heb ik niet van mijn moeder. Oma T. schijnt wel als kind hetzelfde gedrag vertoond te hebben als ik nu doe. Haar moeder kon niet langs een schoenenwinkel zonder dat oma ze allemaal bewonderd en gepast had. Dat schept een band. Mijn oma heeft vandaag dan ook een verrassing voor mij in petto. Om mijn nek hangt een kettinkje met een paar schoentjes eraan. Ik zit op de grond en houd ze vertederd tussen mijn vingers. Jammer alleen dat ik ze nooit aanpassen kan.